ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ

γεννησις1π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου

Θεὸς Πατὴρ ὁ «Παντοκράτωρ», ὁ ποιητὴς οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων, ἔπλασε τοὺς ἀγγέλους καὶ κατόπιν τὴν ἄλογη κτίση. Τελευταῖος ἀπὸ ὅλα τὰ πλάσματα ἐκτίσθη ὁ ἄνθρωπος, ἡ κορωνὶς τῆς δημιουργίας, ὁ βασιλεὺς τῆς κτίσεως.

χει τόσα ὀνόματα ὅσα καὶ οἱ χάρες της, δηλαδὴ ἀμέτρητα.

Τὸ «ὑπὲρ πᾶν» ὄνομά της ὅμως εἶναι Θεοτόκος, αὐτὸ κυρίως.

Δὲν εἶναι ἁπλῶς Παναγία, Μεγαλόχαρη, Κεχαριτωμένη, Πρεσβεία θερμή, Προστασία… εἶναι αὐτὴ ποὺ ἔτεκε τὸν ἕνα τῆς Τριάδος, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ.

Δὲν πρεσβεύει ἁπλῶς γιὰ μᾶς, εἶναι ἡ αἰτία τῆς σωτηρίας μας, σώτειρα.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας ἀναφωνεῖ:

«Κυρίως Θεοτόκον, σὲ ὁμολογοῦμεν, οἱ διὰ σοῦ σεσωσμένοι, Παρθένε ἁγνή, σὺν Ἀσωμάτοις χορείαις, σὲ μεγαλύνοντες»[1].

Ἂς τὸ ἀκούσουμε ἀπὸ τὸν θαυμάσιο χορὸ τῶν Σιμωνοπετριτῶν Πατέρων.

 

Ἐμεῖς πάντως θέσαμε ὡς τίτλο τῆς κατηγορίας μας αὐτῆς ὄχι τὸ Θεοτόκος, ἀλλὰ τὸ Παναγία, 
διότι ἔτσι τὸ πιὸ συχνὰ τὴν προσφωνοῦμε ὅλοι μας, αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ γλυκὸ ὄνομά της γιὰ μᾶς.
Ἂς μὴ ξεχνοῦμε ὅμως ὅτι εἶναι κυρίως Θεοτόκος.

π.Δ.Θ.


[1] Εἱρμὸς θ΄ ᾠδῆς μικροῦ παρακλητικοῦ κανόνος εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Τοῦ Φώτη Κόντογλου

Ἡ Παναγία εἶναι τὸ πνευματικὸ στόλισμα τῆς ὀρθοδοξίας. Σὲ κάθε μέρος τῆς Ἑλλάδας εἶναι χτισμένες ἀμέτρητες ἐκκλησιὲς καὶ μοναστήρια, παλάτια αὐτηνῆς τῆς ταπεινῆς βασίλισσας, κι᾿ ἕνα σωρὸ ρημοκλήσια, μέσα στὰ βουνά, στοὺς κάμπους καὶ στὰ νησιά, μοσκοβολημένα ἀπὸ τὴν παρθενικὴ καὶ πνευματικὴ εὐωδία της.

Τῆς Μαρίας Ἀλεξοπούλου

Τὸ νὰ προσπαθεῖ κανεὶς νὰ παρουσιάσει τὸ μεγαλεῖο τῆς Θεοτόκου ξεπερνᾶ τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις. Μόνο οἱ ἄγγελοι, τονίζει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας, μποροῦν ἐπάξια νὰ ἐκφράζουν τὴ δόξα τῆς Θεοτόκου στὴν Οὐράνια Βασιλεία, ἐνῶ ἐμεῖς τόσο μόνο μποροῦμε νὰ τὴν ἐγκωμιάσουμε, ὅσο χρειάζεται γιὰ νὰ ἁγιάσουμε τὴ γλῶσσα καὶ τὴν ψυχή μας.

Πατῆσετε ἐδῶ γιὰ νὰ διαβάσετε (σὲ μορφὴ pdf) τὴν ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ποὺ ἀναφέρεται στὸν χαιρετισμὸ «Χριστὸς ἐτέχθη!»

 



«Χωρίς τη σάρκωση θα ήταν εξάπαντος αδύνατη η θέωση του ανθρώπου, σύμφωνα και με τον Μ. Αθανάσιο. Και σε όλους πρέπει να καταστεί βαθύτατη συνείδηση ότι θέωση και σωτηρία ταυτίζονται».

Λέμε πολλὲς φορὲς ὅτι τὸ πῶς ἔγινε ὁ κόσμος εἶναι ὑπόθεσις τῆς ἐπιστήμης, ἐνῷ τὸ ποιὸς ἔφτιαξε τὸν κόσμον ὑπόθεσις τῆς θεολογίας. Στὰ θεολογικὰ πράγματα συνήθως τὸ πῶς δὲν ἔχει θέση. Τοῦτο συμβαίνει, διότι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἀντικείμενο γιὰ νὰ γνωρίζεται μὲ μεθόδους ἐπιστημονικές. Οἱ μεγάλοι Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διέκριναν ἀναμέσον τοῦ τρόπου γνώσεως τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ τρόπου γνώσεως τῶν ἀντικειμένων. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι κάτι τὸ ἐπιστητόν. Ὅταν στὰ τοῦ Θεοῦ εἰσάγουμε τὰ τῆς ἐπιστήμης, τότε ἐπικρατεῖ σύγχυσις. Ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία εἶναι γιὰ τὰ κτιστὰ πράγματα. Γιὰ τὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχουν ἐπιστημονικὲς ἀποδείξεις. «Ὁ μὲν οὖν Θεὸς ἀναπόδεικτος ὤν, οὐκ ἔστιν ἐπιστημονικός». Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν ὀρθόδοξη παράδοση δὲν παρατηρήθηκε ποτὲ ἡ διαβόητη «σύγχυσις ἐπιστήμης καὶ θρησκείας», φαινόμενο ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Δύση μὲ ἐπιπτώσεις ὀλέθριες μέχρι σήμερα.

"Ἀρχὴ καὶ τέλος σὲ ὅλα τὰ πράγματα νὰ βάζεις τὸν Θεό."

Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

x
ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ

Τὰ κείμενα ποὺ φιλοξενοῦνται στὴν ἱστοσελίδα μας, ὡς πρὸς τὸ ἰδιαίτερο περιεχόμενο καὶ τὰ μορφολογικὰ χαρακτηριστικά τους ἀπηχοῦν ἰδέες, σκέψεις, θέσεις καὶ ἀντιλήψεις τῶν συντακτῶν καὶ συγγραφέων τους. Ἀρχή μας ἀποτελεῖ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ὀφειλομένου σεβασμοῦ πρὸς τὴν ἐλευθερία διατυπώσεως προσωπικῆς γνώμης, ἐπιλογῆς ὕφους, γλωσσικοῦ ἰδιώματος ἢ συστήματος γραφῆς, ἤτοι τοῦ μονοτονικοῦ λεγομένου ἢ τοῦ πολυτονικοῦ — ἐμεῖς «φανατικὰ» καὶ ἀμετανόητα ἀκολουθοῦμε τὸ δεύτερο, αὐτὸ προκρίνουμε, αὐτὸ προτείνουμε, αὐτὸ προτιμοῦμε· καὶ θὰ θέλαμε, εἶναι ἀλήθεια, ὅλα τὰ κείμενα νὰ δημοσιεύαμε στὸ πολυτονικό, ὥστε, ὅπως καὶ κάποιοι λένε, νὰ μὴ προκαλεῖται «ὀπτικὴ μόλυνση στὸν ἱστοχῶρο μας» ἀπὸ τὴν ἀκρωτηριασμένη γραφή. Κάτι τέτοιο ὅμως ἀπαιτεῖ χρόνο καὶ γνώσεις, ποὺ ὅλοι δὲν ἔχουν. Μακάρι νὰ βρεθοῦν πρόσωπα ἱκανὰ καὶ πρόθυμα νὰ βοηθήσουν στὴν προσπάθεια αὐτή.

√ Ἐξυπακούεται ὅτι δὲν μποροῦν νὰ γίνουν δεκτὰ κείμενα τὰ ὁποῖα δὲν συνάδουν πρὸς τὸ διῆκον πνεῦμα τῆς ἱστοσελίδος.

ΕΚ ΤΟΥ Ι. ΝΑΟΥ