ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ

Έκλεισε την ομιλία του με τα λόγια: «τραγούδησε με τη φωνή μου, ω Μούσα, και μέσα από μένα, πες την ιστορία», απηχώντας το προοίμιο της Οδύσσειας: «Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον…»!

Πατῆστε ἐδῶ γιὰ νὰ ἀκούσετε μία πολὺ ὡραία ἐκτέλεση τοῦ γνωστοῦ μας «Ἀγνὴ Παρθένε» στὴν ἐκκλησιαστικὴ σλαβονικὴ — λειτουργικὴ γλῶσσα τῶν Σλάβων, δημιούργημα τῶν ἁγίων Θεσσαλονικέων αὐταδέλφων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, ποὺ χρησιμοποιεῖται ἀκόμη καὶ σήμερα στὴν θεία λατρεία, δὲν ἀποτελεῖ ὅμως «ζωντανὴ» γλῶσσα.

Hymn for Mother of God of St.Nectarius of Aegina in church-slavonic.
St.Sergius & Herman of Valaam church.

Valaam. Russia. 1998.

Album "The Northern Athos". 1995.

Гимн Божией Матере прп. Нектария Эгинского на церковно-славянском языке.

Храм прпп. Сергия и Германа Валаамских.
Валаам. Россия. 1998 г.

Альбом "Северный Афон". 1995 г.

«Καὶ ἐκέκραγεν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἔλεγον· ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ» (Ἡσ. ϛ΄ 3).

«Αἴνει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον· αἰνέσω Κύριον ἐν τῇ ζωῇ μου, ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω» (Ψαλμ. ρμε΄ [145] 1-2).

«Μὴ ζῴην μετ' ἀμουσίας»  (Εὐριπίδης).

γραφε σ’ ἕνα ποίημά του ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος:

«Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς

θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα

ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.

Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα

στοὺς γαλάζιους διαδρόμους

συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς

μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ

δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε

μεταξὺ τους μὲ μουσική».

Νά ’ναι ἆραγε ἔτσι; Μὲ μουσικὴ νὰ μιλᾶνε οἱ ἄγγελοι; Αὐτὴ τάχα νά ’ναι ἡ γλῶσσα τους, ἡ λαλιά τους, ὅπως κάποιοι τὴν λένε; Δὲν ξέρω. Ἔργο τους πάντως σίγουρα τὴν ἀκατάπαυστη ἔχουν δοξολογία.

"Ἀρχὴ καὶ τέλος σὲ ὅλα τὰ πράγματα νὰ βάζεις τὸν Θεό."

Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

x
ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ

Τὰ κείμενα ποὺ φιλοξενοῦνται στὴν ἱστοσελίδα μας, ὡς πρὸς τὸ ἰδιαίτερο περιεχόμενο καὶ τὰ μορφολογικὰ χαρακτηριστικά τους ἀπηχοῦν ἰδέες, σκέψεις, θέσεις καὶ ἀντιλήψεις τῶν συντακτῶν καὶ συγγραφέων τους. Ἀρχή μας ἀποτελεῖ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ὀφειλομένου σεβασμοῦ πρὸς τὴν ἐλευθερία διατυπώσεως προσωπικῆς γνώμης, ἐπιλογῆς ὕφους, γλωσσικοῦ ἰδιώματος ἢ συστήματος γραφῆς, ἤτοι τοῦ μονοτονικοῦ λεγομένου ἢ τοῦ πολυτονικοῦ — ἐμεῖς «φανατικὰ» καὶ ἀμετανόητα ἀκολουθοῦμε τὸ δεύτερο, αὐτὸ προκρίνουμε, αὐτὸ προτείνουμε, αὐτὸ προτιμοῦμε· καὶ θὰ θέλαμε, εἶναι ἀλήθεια, ὅλα τὰ κείμενα νὰ δημοσιεύαμε στὸ πολυτονικό, ὥστε, ὅπως καὶ κάποιοι λένε, νὰ μὴ προκαλεῖται «ὀπτικὴ μόλυνση στὸν ἱστοχῶρο μας» ἀπὸ τὴν ἀκρωτηριασμένη γραφή. Κάτι τέτοιο ὅμως ἀπαιτεῖ χρόνο καὶ γνώσεις, ποὺ ὅλοι δὲν ἔχουν. Μακάρι νὰ βρεθοῦν πρόσωπα ἱκανὰ καὶ πρόθυμα νὰ βοηθήσουν στὴν προσπάθεια αὐτή.

√ Ἐξυπακούεται ὅτι δὲν μποροῦν νὰ γίνουν δεκτὰ κείμενα τὰ ὁποῖα δὲν συνάδουν πρὸς τὸ διῆκον πνεῦμα τῆς ἱστοσελίδος.

ΕΚ ΤΟΥ Ι. ΝΑΟΥ