ΑΝΑΖΗΤΗΣΙΣ

Οἱ μάγοι Βαλτάσαρ, Γάσπαρ καὶ Μελχιὼρ κατήγοντο ἀπὸ τὰς ἀνατολικάς τοῦ Ἰορδάνου καὶ τῆς νεκρᾶς θαλάσσης χώρας (Ἀραβίαν, Βαβυλωνίαν, Περσίαν κ.λπ.) καὶ ἠσχολοῦντο μὲ τὴν ἀστρολογίαν, τὴν μαντείαν, τὴν ἰατρικὴν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν ὀνείρων.

Κατά τόν ἅγιο Δημήτριο τοῦ Ροστώφ τό ἀστέρι αὐτό ἐμφανίστηκε σ’ αὐτούς ἐννέα μῆνες πρίν ἀπό τήν γέν-νηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἤτοι κατά τόν χρόνον τῆς ὑπερφυοῦς συλλήψεως Αὐτοῦ στήν παρθενική μήτρα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτό-κου.Οἱ σοφοί ἀστρονόμοι πέρασαν ἐννέα μῆνες μελετῶντας αὐτό τό ἀστέρι καί προετοιμαζόμενοι γιά τό ταξίδι τό ὁποῖον τελικῶς πραγματοποίησαν. Ἔφτασαν στή Βηθλεέμ λίγο ἀφότου γεννήθηκε ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου.

Ὁ ἕνας ἐξ’ αὐτῶν ὀνομαζόταν Μελχιώρ. Ἦταν γέροντας μέ κατάλευκα μαλλιά καί γένια. Αὐτός πρόσφερε τό χρυσάφι ὡς δῶρο στόν Κύριο. Ὁ δεύτερος ὀνομαζόταν Γάσπαρ· ἦταν νέος μέ ροδαλό πρόσωπο καί ἀγένειος. Αὐτός πρόσφερε τό λιβάνι ὡς δῶρο στόν Κύριο. Ὁ τρίτος ὀνομαζόταν Βαλτάσαρ· εἶχε μελαχρινή ἐπιδερμίδα καί δασύτριχη γενειάδα. Αὐτός πρόσφερε ὡς δῶρο στόν Κύριο τό μύρο. Αὐτοί ἦταν οἱ «μάγοι μέ τά δῶρα».*

Τὰ προσφερθέντα δῶρα των ἦσαν χρυσὸς (ὡς πρὸς βασιλέα), λίβανος (ὡς πρὸς Θεὸν) καὶ σμύρνα (ὡς πρὸς ἄνθρωπον, μέλλοντα νὰ γευθῇ θανάτου). Ἡ προσφορὰ των ἔλαβε χώραν εἰς οἰκίαν τῆς Βηθλεὲμ (Ματθ. 2, 11), ποὺ εἶχεν ἐνοικιασθεῖ ὑπὸ τοῦ μνήστορος Ἰωσήφ, μετὰ τὴν γενομένην ἀπογραφήν, πρὸς διαμονὴν τῆς ἁγίας Οἰκογενείας καὶ χρησιμοποίησιν ὡς ξυλουργικοῦ ἐργαστηρίου του.

Τὸ μεσολαβῆσαν διάστημα μεταξύ τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου καὶ τῆς προσκυνήσεώς Του ὑπὸ τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ εἰδωλολατρικοῦ κόσμου μάγων, ὑπολογίζεται μεγαλύτερον τοῦ ἔτους καὶ μικρότερον τῆς διετίας (Ματθ. 2, 16). Ἡ παράδοσις διασώζει ὅτι οἱ μάγοι ἐβαπτίσθησαν ὑπὸ τοῦ ἀποστόλου Θωμᾶ καί ἐν συνεχείᾳ ἐκήρυξαν τό Εὐαγγέλιον μετ’ ἰδιαιτέρου ἐνδιαφέροντος. Ἀκόμη, ὅτι ἡ ἀναλήψασα τά λείψανά των ἁγία Ἑλένη ἀνεκόμισε αὐτά εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν.

Ταῦτα μετεφέρθησαν ἀργότερον εἰς τὸ Μεδιόλανον τῆς Ἰταλίας καὶ κατὰ τόν ΙΒ΄ αἰῶνα εἰς τήν Κολωνίαν τῆς Γερμανίας, ὅπου καί ἕναν αἰῶνα ἀργότερον, ἱδρύθη ὁ ἐκεῖ περίφημος Μητροπολιτικός ναός, πρός εὐχαριστίαν διά τήν πρός τούς μάγους ἐπιδειχθεῖσαν χάριν τοῦ Θεοῦ. Σήμερον τὰ κρανία τῶν μάγων σώζονται εἰς τὸ Κίολυ τῆς Γερμανίας. Μποροῦμε ἐπίσης νά ποῦμε ὅτι οἱ τρεῖς αὐτοί σοφοί ἄνδρες ἐκπροσωποῦσαν τίς τρεῖς κύριες φυλές τῶν ἀνθρώπων, πού κατάγονταν ἀπό τούς τρεῖς γιούς τοῦ Νῶε: Σήμ, Χάμ καί Ἰάφεθ. Ὁ Πέρσης σοφός ἐκπροσωποῦσε τούς Ἰαφεθίτες, ὁ Ἄραβας τούς Σημίτες καί ὁ Αἰγύπτιος τούς Χαμίτες. Ἔτσι μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι διά μέσου τῶν τριῶν αὐτῶν, τρόπον τινά, ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινον γένος προσκύνησε τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό καί Κύριο!*

Ἀλλά καί τὰ δῶρα τῶν μάγων, κατὰ Θείαν πάντοτε εὐδοκίαν, σώζονται μέχρι τῶν ἡμερῶν μας εἰς τὴν Ἁγιορειτικὴν μονὴν τοῦ ἁγίου Παύλου. Τήν πληροφορίαν διά τήν ἱστορικὴν καὶ περιπετειώδη διαδρομή των, ἀπὸ τῶν χρόνων τῆς Θεοτόκου μέχρι τοῦ ἔτους 1740 μ.Χ., πού αὐτὰ ἐδωρήθησαν εἰς τὴν παλαίφατον ταύτην μονὴν, μᾶς δίδει τό σωζόμενον ἐν αὐτῇ «χρονικὸν ὑπόμνημα».



* Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ὁ Πρόλογος τῆς Ἀχρίδος» – Δεκέμβριος, ἐκδ. Ἄθως.

Πατῆστε ἐδῶ γιὰ νὰ διαβάσετε τὸ πολὺ ὄμορφο χριστουγεννιάτικο μήνυμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων κ. Τιμοθέου

γεννησις1π. Δημητρίου Ν. Θεοδωροπούλου

Θεὸς Πατὴρ ὁ «Παντοκράτωρ», ὁ ποιητὴς οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων, ἔπλασε τοὺς ἀγγέλους καὶ κατόπιν τὴν ἄλογη κτίση. Τελευταῖος ἀπὸ ὅλα τὰ πλάσματα ἐκτίσθη ὁ ἄνθρωπος, ἡ κορωνὶς τῆς δημιουργίας, ὁ βασιλεὺς τῆς κτίσεως.

1Τοῦ Εὐαγγέλου Ζύμαρη, συνταξιούχου διδασκάλου

«…για να εκτιμούν οι νεώτεροι και προ πάντων τα παιδιά και τα εγγόνια μας, τι παράδεισο αφθονίας έχουμε τώρα, και να δοξάζουν το Θείο Βρέφος της Βηθλεέμ και Σωτήρα Χριστό που μας χαρίζει την ελευθερία μας με τα πλούσια αγαθά της».

«Χωρίς τη σάρκωση θα ήταν εξάπαντος αδύνατη η θέωση του ανθρώπου, σύμφωνα και με τον Μ. Αθανάσιο. Και σε όλους πρέπει να καταστεί βαθύτατη συνείδηση ότι θέωση και σωτηρία ταυτίζονται».

Πατῆσετε ἐδῶ γιὰ νὰ διαβάσετε  (σὲ μορφὴ pdf) τὴν ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ποὺ ἀναφέρεται στὸν χαιρετισμὸ «Χριστὸς ἐτέχθη!»

 



"Κύριε, εκείνο το παγερό βράδυ δεν βρέθηκε κατάλυμα να σε φιλοξενήσει. Ένας χώρος να στεγάσει την αγάπη σου. Μία γωνιά να ζεστάνει την νεαρή μητέρα σου. Μικρό παιδί μες στην αθωότητα μου, απορούσα, "μα γιατί δεν βρέθηκε κανείς να σε φιλοξενήσει; Βρέφος, μωρό παιδί, μιας ξένης κοπέλας χαμένης μέσα στην νύχτα με την αγωνία στα μάτια"».

"Ἀρχὴ καὶ τέλος σὲ ὅλα τὰ πράγματα νὰ βάζεις τὸν Θεό."

Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

x
ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ

Τὰ κείμενα ποὺ φιλοξενοῦνται στὴν ἱστοσελίδα μας, ὡς πρὸς τὸ ἰδιαίτερο περιεχόμενο καὶ τὰ μορφολογικὰ χαρακτηριστικά τους ἀπηχοῦν ἰδέες, σκέψεις, θέσεις καὶ ἀντιλήψεις τῶν συντακτῶν καὶ συγγραφέων τους. Ἀρχή μας ἀποτελεῖ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ὀφειλομένου σεβασμοῦ πρὸς τὴν ἐλευθερία διατυπώσεως προσωπικῆς γνώμης, ἐπιλογῆς ὕφους, γλωσσικοῦ ἰδιώματος ἢ συστήματος γραφῆς, ἤτοι τοῦ μονοτονικοῦ λεγομένου ἢ τοῦ πολυτονικοῦ — ἐμεῖς «φανατικὰ» καὶ ἀμετανόητα ἀκολουθοῦμε τὸ δεύτερο, αὐτὸ προκρίνουμε, αὐτὸ προτείνουμε, αὐτὸ προτιμοῦμε· καὶ θὰ θέλαμε, εἶναι ἀλήθεια, ὅλα τὰ κείμενα νὰ δημοσιεύαμε στὸ πολυτονικό, ὥστε, ὅπως καὶ κάποιοι λένε, νὰ μὴ προκαλεῖται «ὀπτικὴ μόλυνση στὸν ἱστοχῶρο μας» ἀπὸ τὴν ἀκρωτηριασμένη γραφή. Κάτι τέτοιο ὅμως ἀπαιτεῖ χρόνο καὶ γνώσεις, ποὺ ὅλοι δὲν ἔχουν. Μακάρι νὰ βρεθοῦν πρόσωπα ἱκανὰ καὶ πρόθυμα νὰ βοηθήσουν στὴν προσπάθεια αὐτή.

√ Ἐξυπακούεται ὅτι δὲν μποροῦν νὰ γίνουν δεκτὰ κείμενα τὰ ὁποῖα δὲν συνάδουν πρὸς τὸ διῆκον πνεῦμα τῆς ἱστοσελίδος.

ΕΚ ΤΟΥ Ι. ΝΑΟΥ